Yeni Bir Ortama Girerken İlk Hafta

Yeni bir işe, okula ya da şehre girerken en yaygın yanlış varsayım şu: "İlk hafta kendimi kanıtlamalıyım."

Bu varsayım iki şeye yol açıyor. Ya kişi fazla çabalıyor — gereğinden fazla konuşuyor, hemen fikir veriyor, herkese yaranmaya çalışıyor. Ya da tam tersi: hiç görünmemeye çalışıp sessiz kalıyor ve haftalar sonra "aramıza karışmadı" diye anılıyor.

İlk haftanın işi kanıtlamak değil, okumak.

İlk haftada gerçekten yapılması gerekenler

1. İsimleri yaz

Tanıştığın kişinin adını, ne iş yaptığını ve bir ayırt edici detayı not et. Telefonun notlar uygulaması yeter.

Bu küçük görünüyor ama ikinci haftada birinin adını hatırlamak, iki aylık kibarlıktan daha fazla iş görüyor. Hatırlanmamak insanlarda — haklı olarak — "benimle ilgilenmiyor" izlenimi bırakıyor.

Adı kaçırdıysan ilk gün sorman en kolay zaman: "Pardon, adını tam duyamadım." Üçüncü haftada sormak çok daha zor.

2. Soru sormayı ilk haftaya sığdır

Yeni olmanın en büyük avantajı: ilk hafta sorulan hiçbir soru aptalca görünmüyor. Bu avantajın ömrü kısa.

Sorulacaklar listesi:

• Bu işte kime, ne zaman danışılır?
• Burada işler nasıl yürür — yazılı süreç mi, konuşarak mı?
• Nelerde hata yapmak pahalı?
• Ekibin bu dönemki önceliği ne?

Not alarak sor. Not almak, hem bilgiyi tutmanı sağlıyor hem karşı tarafa ciddiye alındığını gösteriyor.

3. Yerleşik örüntüleri oku

Her ortamın yazılı olmayan kuralları var ve bunlar çoğu zaman ilanda, oryantasyonda ya da tanıtımda anlatılmıyor:

• Toplantılar gerçekten saatinde mi başlıyor?
• Öğle yemeği birlikte mi yeniliyor, herkes kendi başına mı?
• Mesai bitiminde kalınıyor mu, kalmak bekleniyor mu?
• Mesajlara ne kadar sürede cevap veriliyor?
• Kim gerçekten karar veriyor — unvan ne derse desin?

Bunları sormak yerine bir hafta izlemek daha isabetli sonuç veriyor.

4. Küçük bir katkı yap, büyük bir öneri yapma

İlk haftada "burayı şöyle düzeltelim" demenin karşılığı neredeyse her zaman olumsuz. Henüz göremediğin nedenler var: bir şeyin öyle olmasının genelde bir geçmişi oluyor.

Buna karşılık, küçük ve somut bir katkı erken yapılabilir: bir dosyayı düzenlemek, bir bilgiyi derlemek, kimsenin yapmak istemediği küçük bir işi üstlenmek.

Fark şu: küçük katkı kredi biriktirir, büyük öneri kredi harcar. İlk hafta kredin yok.

Sosyal tarafta ne yapmalı?

Bire bir konuşmaları önceliklendir. Kalabalık ortamda yer bulmak zor; iki kişilik konuşma hem kolay hem kalıcı. Kahve molasında yanındaki kişiye bir soru sormak, toplantıda espri yapmaktan daha çok işe yarıyor.

Ortak iş üzerinden yaklaş. "Nasıl gidiyor" yerine "şu konuda sana bir şey sorabilir miyim" çok daha doğal bir giriş.

İlk davetleri kabul et. Yemek, kahve, çıkış sonrası — ilk haftalarda gelen davetler bir daha o sıklıkta gelmiyor. Yorgun olsan da bir kez katılmak, sonraki iki ayın zeminini kuruyor.

Kimseyle hızlı ittifak kurma. Yeni gelen kişiye en hızlı yaklaşan kişi, bazen ortamda zaten yalnız kalmış kişidir. Bu kişiyi dışlamak gerekmiyor, ama ilk haftada tek bir kişiye bağlanmamak daha sağlıklı.

Acele edilmemesi gerekenler

"Geri çekilmek" ile "görünmez olmak" arasındaki fark

İlk hafta acele etmemek, sessiz kalmak demek değil. İkisi dışarıdan farklı görünüyor:

Geri çekilen kişi: soru soruyor, not alıyor, küçük işleri üstleniyor, bire bir konuşuyor. Az konuşuyor ama varlığı hissediliyor.

Görünmez olan kişi: soru sormuyor, kimseyle konuşmuyor, verilen işi yapıp oturuyor. İki hafta sonra adı hatırlanmıyor.

Aradaki fark, konuşma miktarı değil; temas kurup kurmadığın.

İkinci ve üçüncü hafta

İlk hafta okumaksa, ikinci hafta sınamak: öğrendiğin örüntülere göre küçük adımlar at. Bir toplantıda bir fikir söyle. Bir işi gönüllü üstlen. Birine öğle yemeği teklif et.

Üçüncü hafta yerleşmek: artık hangi konuda kime danışacağını, hangi işin sende olduğunu ve nerede katkı verebileceğini biliyorsun. Büyük öneriler bu dönemden sonra anlamlı.

Uyum sağlayamıyormuş gibi hissetmek

Yeni bir ortamda ilk haftalarda "buraya ait değilim" hissi çok yaygın. Bunun iki nedeni var ve ikisi de geçici:

Birincisi, çevrendeki herkes birbirini tanıyor ve sen tanımıyorsun. Bu bir yetersizlik değil, zaman farkı.

İkincisi, insanlar kendi içsel tedirginliklerini görmüyorsun; onların dışarıdan rahat görünen hallerini, kendi içeriden hissettiğin tedirginliğinle karşılaştırıyorsun. Bu karşılaştırma yapısı gereği haksız.

Bu his birkaç hafta içinde belirgin biçimde azalmıyorsa ve işe gitmeyi engelleyecek düzeye çıkıyorsa, kendi başına çalışmak yerine bir uzmanla konuşmak daha doğru olabilir. Bu site tanı koymaz ve tedavi önermez.

Özet

• İlk haftanın işi kanıtlamak değil, okumak.
• İsimleri yaz; ikinci haftada hatırlamak çok şey kazandırıyor.
• Soruları ilk haftaya sığdır — o avantajın ömrü kısa.
• Küçük katkı yap, büyük öneri yapma. İlk hafta kredin yok.
• Bire bir konuşmalar kalabalıktan daha çok işe yarıyor.
• "Buraya ait değilim" hissi yaygın ve genelde zaman farkından.